Columns van De Reisdokter

Ronald Hulsebosch, expeditieartsInspelend op de actualiteit en puttend uit zijn uitgebreide praktijkervaring behandelt dokter Ronald Hulsebosch in deze column de gezondheidsrisico’s op reis en schrijft wat je er tegen kunt doen. Ronald Hulsebosch is huisarts in Den Haag en is zeer betrokken bij Nederlandse expedities.

De combinatie van zijn beroep en passie voor buitensport zorgt ervoor dat hij naam gevestigd heeft als expeditiearts. In 2001 nam hij het initiatief voor de unieke formule voor reisvaccinaties: De Reisdokter. Bij diverse huisartspraktijken kunt u terecht voor medisch reisadvies, vaccinaties, malariapreventie en medical kits.

Uitdagend ijs

Eindelijk een echte Hollands winter! ’s Ochtends om half 10 stonden we met z’n vieren op het ijs van de Oostvaardersplassen. We waren lang niet de eersten. Een hele menigte schaatsers draaide rondjes langs de rand van het meer. Het midden lag er zwart, onaangetast en lonkend bij. Als vanzelf reden we hier naar toe.Wat hadden we hier lang op moeten wachten! Het ijs zong onder onze schaatsen. Een vaal rode zon hing boven de bevroren rietpluimen en probeerde door de nevel heen te prikken. De hele natuur was in een ijzige greep gevangen. We reden stil over het gladde, donkere ijs, ver van de andere schaatsers en genoten met volle teugen koude, droge lucht. Ik keek wat verder voor me uit en zie een lange streep ijs met een andere kleur naderen. Ik riep naar de voorste van onze groep dat hij op moest passen, maar hij was al te ver en kon niet meer op tijd remmen. Tot zijn middel zakte hij door de zwakke plek heen. Zonder veel moeite en erg snel klom hij weer het ijs op. Wij konden de geul omzeilen en stonden even later naast onze beteuterd kijkende vriend, die zei dat hij nauwelijks nat was en gewoon weer door kon schaatsen. Droge sokken en warme chocolade later werd het een fantastische dag.

Toch vreemd, bedacht ik me later. Hoe kan een groepje ervaren klimmers, toerskiërs en elfstedentochtschaatsers nou zomaar zonder enig overleg naar het midden van een meer schaatsen waar nog niemand is geweest ? Op school leerde ik dat volgens de oude Grieken hoogmoed de grootste zonde is en door de goden meedogenloos wordt bestraft. Zie Icarus, die zich een vogel waande, te dicht bij de zon kwam en neerstortte. Toch wanen wij ons allemaal wel eens onkwetsbaar en goddelijk. En dat is maar goed ook. Anders zouden mensen niet tot grootse daden in staat zijn. Het gevoel dat je alles aankan, dat alles lukt, dat het gevaar geen van op je heeft; de zekerheid dat je gaat winnen, dat je de top bereikt en weer veilig beneden zult komen; dat gevoel is een noodzakelijke voorwaarde voor succes. Ik heb dat gevoel als ik na een top door de poedersneeuw afdaal en het me lukt om in het juiste ritme te komen. Het maakt me dan niet meer uit hoe steil het is, of er gletsjerspleten of verscholen rotsblokken zijn. Gevaren zijn er wel, ik zie ze ook, maar ze vormen op dat moment geen bedreiging voor me, ik word er niet angstig of onzeker van. Ze zijn er op dat moment niet voor mij, maar alleen voor de anderen. Mooie momenten zijn dat. Ze duren gelukkig kort genoeg om je te herinneren aan je sterfelijkheid en om te verlangen naar meer. Het is een voorwaarde voor succes, maar heeft ook wel eens een nat pak tot gevolg, of erger.

Ronald Hulsebosch

Website en afsprakenmodule zijn gerealiseerd door BaseNet | © 2019 De Reisdokter